محقق محترم ، باقر شريف قريشى در توضيح روايت پيشين مىنويسد : امام عليه السلام به خاندان نبوّت خبر داد كه هر كس به وى بپيوندد به زودى با شهادت پيروز خواهد شد و هر كس به او نپيوندد ، به پيروزى نخواهد رسيد ؛ به راستى ، پيروزى مورد نظر امام كدام بود ؟ پيروزىاى كه براى هيچ يك از رهبران جهان و قهرمانان تاريخ حاصل نشد . آن حضرت بر همه كسانى كه به وى حمله كردند پيروز شد و ارزش‌هاى او پيروز شد و فداكارى او در جهان درخشيد و نامش رمز حق جويى و عدالت خواهى گرديد ؛ و مرتبه شخصيت وى چنان بلند گرديد كه نه بر امّت يا طايفه‌اى خاص ، بلكه بر همهء انسانيت حكومت مىكند و در همه دوران‌ها و مكان‌ها يگانه است . به راستى كدام پيروزى از اين بزرگ‌تر است ؛ و يا كدام ظفرى به اين پايه مىرسد ؟ « 1 » اينك مهم‌ترين افق‌هاى پيروزى حسينى را با عنايت به گنجايش اين در اثر سه مقطع زمانى زير مورد بررسى قرار دهيم : عصر عاشورا افق‌هاى پيروزى حسينى در اين مقطع فراوان مىباشد كه مهم‌ترين‌شان اين‌ها است : 1 - جدايى ميان امويّت و اسلام در بخش نخست پيشگفتار اين كتاب گفتيم كه چگونه معاوية بن ابىسفيان در دوران رهبرى جريان نفاق با استفاده از عنوان دين همهء امّت را گمراه ساخته بود ! به اين ترتيب كه بر نام اهل بيت و يادكرد فضايلشان سرپوش نهاده از طريق جاعلان حديث قداست دروغينى را به نقل از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم براى خود و شمارى ديگر از رهبران نفاق و كسانى كه با آن همسو بودند و براى غصب حق الهى خلافت از ائمه آن را پشتيبانى مىكردند دست و پا كرد . معاوية بن ابىسفيان از راه تأسيس فرقه‌هايى كه دين را در توجيه رفتار امويان تفسير مىكردند ، مانند مذهب جبريون و مذهب مرجئه - كه در پراكنده ساختن قبايل و

--> ( 1 ) - حياة الامام الحسين بن على عليه السلام ، ج 3 ، ص 44 - 45 .